تبلیغات
تست خودهیپنوتیزمی ،خودشناسی،روانشناسی - ادامه افسردگی - تست افسردگی
تاریخ : سه شنبه 24 شهریور 1394 | 05:57 ب.ظ | نویسنده : دکتر جمشید هاشمی
ادامه افسردگی - تست افسردگی

تست خودشناسی
 ( میزان اعتماد و احترام به نفس )


هر کس از خودش تصور و تصویری دارد. اینکه این تصورها تا چه اندازه با واقعیت مطابقت دارد و اینکه افراد تا چه اندازه در شناخت و ارزیابی خود صادقانه عمل می کنند ، چیزی است که با انجام دادن تست زیر برای شما روشن خواهد شد . اما قبل از انجام تست به خاطر داشته باشید که افراد و اشخاص به دو دسته تقسیم می شوند .
یک گروه که تحت تاثیر محیط و همسالان هستند و در هر موردی از اشخاص مختلف نظرخواهی می کنند .
گروه دیگر ، گروهی هستند که اگرچه از دیگران نظرخواهی می کنند اما بر اساس رفتارهای خود ، بینش و نگرش شخصی خود تصمیم گرفته و عمل می کنند. این اشخاص در ذهن خودشان ، خود را فردی مفید و قابل احترام می دانند و در تمام مسیر زندگی به گونه ای عمل می کنند تا موفقیت های بیشتری بدست آورند .
در جامعه ما این اشخاص را که از اعتماد به نفس بالایی برخوردار هستند افرادی موفق می دانیم .
اگر دوست دارید شما نیز در جامعه مراتب رشد و ترقی را طی کنید ، اگر می خواهید استرس و افسردگی به سراغتان نیاید ، اگر دوست دارید که دیگران به دیده احترام به شما نگاه کنند باید دیدتان را نسبت به خودتان به گونه ای تغییر دهید که جایگاه ویژه ای را برای خود دست و پا کنید . فراموش نکنید تا خودتان به خود احترام نگذارید دیگران این جایگاه را برای شما قائل نخواهند شد .

موارد زیر را بخوانید و در جواب کاملا موافقم ، موافقم ، مخالفم و کاملا مخالفم یکی را انتخاب کنید .

1- من خودم را انسانی موفق نمی دانم .

2- من از مجموع از خودم دیدی مثبت دارم .

3- من از خودم رضایت کاملی دارم .

4- گاهی اوقات احساسم از خودم این است که قدرت هیچ کاری ندارم .

5- نمی توانم برای خودم احترام زیادی قائل شوم .

6- فکر می کنم نسبت به دیگران از ویژگی های بهتری برخوردار هستم .

7- من از عهده هر کاری به خوبی بر می آیم . 

8- حداقل به اندازه دیگران با ارزش هستم .

9- ویژگی وخصوصیتی که مایه مباهاتم شود ، ندارم .

10- بعضی وقت ها احساس می کنم که فردی بی فایده ام و به هیچ دردی نمی خورم .

در پاسخ به کاملا موافقم 4 امتیاز ، موافقم 3 امتیاز ، مخالف هستم 2 امتیاز و کاملا مخالف هستم یک امتیاز برای خودتان در نظر بگیرید . در مورد سوالات 1، 4 ، 5 ، 9 ، 10 بر عکس نمره بدهید یعنی کاملا موافقم 1 ، موافقم 2 ، مخالف هستم 3 ، کاملا مخالفم 4 امتیاز بدهید .
هر اندازه امتیاز بالاتری کسب کنید ، جایگاه بیشتری برای احترام خودتان در نظر گرفته اید و به معنای این است که خودتان را با ارزش می دانید نه اینکه خودتان را بالاتر از دیگران بشمارید . 
این افراد اگرچه خود را فردی مفید می شمارند ، اما برای خودشان حد و مرزهایی در نظر می گیرند و همواره در این تلاش هستند که به جایگاه بهتر و والاتری دست یابند . این افراد همواره به این علت درصد ترقی خویش هستند و به این علت روز به روز پلکان ترقی را با سرعت و استحکام بیشتری طی می کنند .

در این پرسشگری اگر زیر 20 امتیاز بدست آوردید به این معناست که اعتماد به نفس شما کم است . اگر بین 20 تا 30 امتیاز بدست آوردید یعنی اینکه از نظر اعتماد و احترام به خودتان متوسط عمل می کنید . امتیاز بین 30 تا 35 حد متوسط خوب ، 35 تا 39 عالی و بیشتر از آن فوق العاده است . 

اگر این تست نشان داد اعتماد به نفس شما پایین است سعی کنید آن را افزایش دهید چرا که یکی از عوامل افسردگی و فشار عصبی می تواند کمبود اعتماد به نفس باشد .

مراقبه قدم به قدم

برای استفاده از این روش ، اجازه دهید نحوه فعالیت شما را در یک جلسه ی مراقبه ، قدم به قدم بررسی کنیم .

زمان و محلی را انتخاب کنید که در آن مکان حواس پرتی شما وجود ندارد. سیم تلفن را قطع کرده و یا گوشی را روی زمین بگذارید.

روی یک صندلی صاف، یا روی یک بالشتک سفت چهار زانو بنشینید. دست هایتان را به آرامی به ران هایتان بچسبانید. در طول ساعت تمرین بدن خود را صاف نگه دارید . نگذارید که سر یا شانه هایتان به پایین خم شوند و یا قوز کنید. با حفظ این وضعیت صاف بدن ماهیچه های خود را تا آن جا که ممکن است شل و رها کنید .

چشم هایتان را ببندید تا توجهتان به آرامی روی نفستان متمرکز شود. به خود فشار نیاورید همه چیز را آرام و سبک حفظ کنید .

بگذارید تا احساس تنفستان تمام هوشیاری شما را در برگیرد. چه روی مخاط بینی تمرکز کرده اید و چه روی ناحیه شکم ، احساس تنفس را به عنوان نقطه تمرکزتان قرار دهید . توجه خود را از مخاط بینی به ناحیه شکم و یا بلعکس تغییر ندهید. فقط یک نقطه تمرکز انتخاب کنید و آن را حفظ کنید. نگذارید تا توجهتان مسیر تنفستان را درون بدن دنبال کند . بگذارید تا بدون تغییر روی محل انتخاب شده باقی بماند .

اگر شمارش کنید ، به آهستگی در موقع اولین بازدم بگویید «یک» و در دومین بار «دو» ، «سه» در بار سوم و به همین ترتیب تا وقتی که به 10 برسید . وقتی که به 10 رسیدید شروع به شمارش بلعکس در هر بازدم کنید تا به یک برسید. بعد دوباره تا 10 بشمارید و غیره . هر وقت که ترتیب شمارش را فراموش کردید دوباره از یک شروع به شمردن کنید .

وقتی که افکار ایجاد مزاحمت می کنند ، نه آن ها را دنبال کنید و نه سعی کنید که به زور آن ها را از خود برانید. بدون توجه به آنچه که این افکار در بردارند آن ها را «خوب» و یا «بد» نخوانید. فقط توجهتان را معطوف تنفستان کنید نه افکارتان . بدون اینکه به آن ها توجه کنید یا پنهانشان کنید اجازه دهید به ذهنتان وارد و از آن خارج شوند .

وقتی ساعت تمرین به پایان رسید به آرامی از جای خود برخیزید. سعی کنید همچنان که به امور عادی خود می پردازید بخشی از هوشیاری تعادلی را که با مراقبه تجربه کرده اید حفظ کنید .


همان طور که نسبت به تنفس هایتان هوشیار بوده اید سعی کنید نسبت به مناظر و صداهای اطراف خود نیز آگاه باشید بدون اینکه تصویری درباره ی آن ها داشته ، در موردشان قضاوت کرده و یا شروع به یافتن ارتباط بین آن ها و چیزهای دیگر کنید.

در ابتدا واقعا مهم نیست که هر بار شما چه مدت را صرف مراقبه می کنید. اهداف ناممکن را برای خودتان تعیین نکنید. به آن ها پایبند نخواهید ماند و به سرعت نا امید می شوید . تمرین مرتب روزانه در ساعت مشخصی خیلی بیشتر از مدت زمان تمرین اهمیت دارد . برای یک مبتدی هر روز 5 دقیقه تمرین کافی است و با گذشت روزها ، مدت تمرین اغلب به تناسب طولانی تر می شود . شما در نهایت ممکن است هر روز 15 تا 20 دقیقه یا بیشتر تمرین کنید اما برای خودتان خیلی کمتر به نظر می آید . در مورد زمان تمرین در طی روز برخی افراد اول وقت صبح و بعضی دیگر آخر وقت شب را ترجیح می دهند و تعداد دیگری از افراد ساعات دیگر در طی روز را انتخاب می کنند .

انتخاب زمان مشخصی برای تمرین مهم تر از این است که آن زمان چه وقت فرا می رسد. وقتی که تمرین مراقبه بخش ثابتی در زندگی شما می شود متوجه می شوید که علاوه بر اوقات تعیین شده برای تمرین ، هر زمانی که در طول روز تنش زاست یا هر وقت که میل دارید می توانید توجه خودتان را به تنفستان معطوف کرده و احساس آرامش پیدا کنید. این بدان دلیل است که گرچه مراقبه زمان ، مکان و حالت جسمانی خاصی را ایجاب می کند اما اگر شما به خوبی خود را با این تکنیک آموزش داده باشید می توانید آن ها به اوقات صرفا خاصی محدود نکنید . هنگامی که در بیرون از منزل قدم می زنید ، یا در دفتر کار خود نشسته اید یا در قطاری عازم سفر هستید می توانید آگاهی خود را از هیاهوی افکار خود دور ساخته و متوجه تنفستان کنید. از این نهراسید که با انجام این عمل شما در دنیای خودتان محبوس می شوید و نسبت به وقایع اطرافتان بی توجه خواهید بود. مراقبه صرفا تمرین آگاهی است و اگر شما این تمرین را در محوطه ی باز بیرون از خانه انجام دهید می توانید این آگاهی را وقتی که ثابت شد از تنفس هایتان به چیزهای پیرامونتان متوجه کنید .
بیشتر اوقات مثل وقتی که در حال پیاده روی هستیم ، در واقع هیچ چیز را به خوبی نمی بینیم چون ذهنمان آنقدر با گفتگوهای درونمان مشغول است که فرصت نداریم به اطرافمان نگاه کنیم و به چیزهای دیگری فکر کنیم. مثلا وقتی که از شما درباره ی آدرس خیابانی می پرسند که کاملا به خانه شما نزدیک است تا به حال چندین بار متوجه شده اید که از آن بی اطلاعید . شما باید صدها بار از آنجا گذشته باشید ولی حتی یک بار هم اجازه نداده اید تا اسم آن خیابان در ذهن هوشیار شما ثبت شود . و این تجربه چه قدر برایتان آشنا (و چه قدر تنش زا) است که « همین یک لحظه پیش دم دستم بود ولی حالا کجا گذاشتمش ! » دلیل اینکه به یاد آوردن آن این قدر برایتان سخت و ناراحت کننده است این است که وقتی آن شیء (هرچه هست) را جایی گذاشتید ، هوشیاری شما جای دیگری بود به جای تمرکز روی عمل ، آن لحظه در ذهن خود گم شده بودید و با سعی در انجام فوری امور متعدد اجازه می دادید تا توجهتان به هر طرف جلب شود . 

برخی افراد با شروع تمرینات مراقبه متوجه می شوند که برای چند روز همه چیز بر وقف مراد است . آن ها خود را بسیار آرام تر یافته و همه جا درباره ی فواید مراقبه داد سخن می دهند . با این حال بعد از چند روز دیگر همه چیز بر هم می ریزد. آن ها می فهمند که با وجود تمرینات نمی توانند به خوبی تمرکز داشته باشند. و یا اینکه کارهای مهم تری پیش می آیند که در نتیجه آن ها نمی توانند وقتی را به تمرینات مراقبه اختصاص دهند. آنچه که اتفاق می افتد این است که تازگی این تمرینات از بین رفته است. ذهن ما شیفته ی تنوع است و به جای اینکه دریابد مراقبه به ویژه با این شیفتگی در ارتباط است و ذهن می تواند به آرامی متمرکز شود ، دقیقا وقتی که داراست نتایج خوبی از مراقبه حاصل شود چیزهای نو و سطحی بسیاری آن را تحت الشعاع قرار می دهند. تداوم تمرینات ما در این دوره ی یکنواخت اولیه که مراقبه در حال تاثیرگذاری خوبی است و ما شروع به تشخیص فواید زندگی روزانه خود می کنیم از اهمیت برخوردار است . پس اصل این است که زمانی را در طی روز مشخص کنید که می توانید برای چند دقیقه تمرین داشته باشید و به آن ادامه دهید . خطر دیگری که باید مراقب آن بود این است که وقتی شما در یک دوره ی تنش زای خاص به سر می برید تحریک به تسلیم شوید .

مردم مایلند که بگویند : وقتی که زندگی آرامی دارم به خوبی می توانم تمرینات مراقبه را داشته باشم ولی هنگامی که امور شغلی ام بغرنج می شود ذهنماین قدر در هم ریخته است که فقط می توانم به مدت 10 ثانیه روی تنفسم تمرکز کنم ، پس فایده ندارد که تمرین کنم. پاسخ این است که دقیقا در این موارد است که تمرین بیشترین اهمیت را دارد. در این اوقات است که ما بیشتر نیاز داریم تا هوشیاری خودمان را از تفکرمان دور کنیم و یاد بگریم که چه طور این کار را انجام دهیم. پس بدون اینکه به احساس خود توجه کنید به محل تمرین بروید و سر موعد مقرر آن جا بنشینید و با بستن چشم ها و تمرکز روی تنفستان تمرینات را شروع کنید. 
اگر تا اینجای کتاب حالتان بهتر نشده مایوس نشوید ، قبل از اینکه بخواهید به خود تلقین کنید افسردگی و مشکلات روحی شما بهبود نمی یابد شما را در بخش بعدی کتاب به ویتامین های دوازده گانه روح میهمان می کنیم . میل کردن این ویتامین ها یا بهتر بگوییم آشنایی و کاربرد این ویتامین ها می تواند در نوع تفکر و زندگی شما تاثیر مثبتی داشته باشد و یقیناً در کاهش مشکلات روحی و افسردگی و نیز افزایش روحیه شما موثر است.

ادامه دارد...
منبع :edvardo.blogsky


برچسب ها: تست خودشناسی، افسردگی، اعتماد به نفس، تجسم خلاق، استاد آرام،